Θα ήθελες να μας πεις λίγα λόγια για εσένα και τη ζωή σου;

Ονομάζομαι Δάφνη Μπερικάκη και ζω τα τελευταία 5 χρόνια στην Κύπρο, όπου εργάζομαι ως education manager σε νηπιαγωγείο. Η σχέση μου με την εκπαίδευση και την ψυχική υγεία ξεκίνησε από τις σπουδές μου στην Αθήνα αλλά και αργότερα στο Μάαστριχτ, το Ρότερνταμ και τη Χάγη. Μέσα από πολλές εμπειρίες και διαφορετικά περιβάλλοντα, μέσα από την τριβή μου τόσο με τα παιδιά όσο και με τις οικογένειές τους τα τελευταία 11 χρόνια, μπορώ πια να πω ότι αγαπώ τη δουλειά μου, την επαφή με τα παιδιά και τη συνεργασία με παιδαγωγούς και γονείς. Μου δίνει χαρά να δημιουργώ υλικό και εργαλεία που ενισχύουν την ευημερία όσων δουλεύουν κοντά στα παιδιά.

Στην καθημερινότητά μου βρίσκω ισορροπία μέσα από τη γυμναστική, τη μουσική, το διάβασμα, την κεραμική, τον χορό, τις βόλτες και τις ποδηλατάδες. Είναι σημαντική για εμένα η υγεία και η ηρεμία της οικογένειάς μου, και η σχέση μου με τους ανθρώπους που έχω κοντά μου, ακόμα κι αν ζούμε σε διαφορετικές χώρες.

Πώς αποφάσισες να ασχοληθείς επαγγελματικά με τον τομέα της ψυχικής υγείας;

Εκτός από τις σπουδές μου, θεωρώ ότι η ξεκάθαρη αρχή έγινε μέσα στις τάξεις. Παρατηρώντας εκπαιδευτικούς και παιδιά, ένιωθα ότι η συμπεριφορά τους, οι δυσκολίες τους, οι φόβοι τους, δεν “χώραγαν” σε απλές ετικέτες. Έβλεπα ιστορίες και είχα ανάγκη να βρω τρόπους να τις ακούω και να τις υποστηρίζω. Εψαχνα να βρω τρόπους σύνδεσης. Έτσι άρχισα να εκπαιδεύομαι σε αφηγηματικές προσεγγίσεις και σιγά-σιγά συνειδητοποίησα ότι αυτός ο δρόμος με εκφράζει βαθιά.

Πότε και πώς ξεκινάει η ιστορία της επαφής σου με την αφηγηματική θεραπεία;

Η πραγματική επαφή έγινε όταν άρχισα να ψάχνω τρόπους να βοηθήσω τους συναδέλφους μου να δουν πίσω από τις συμπεριφορές των παιδιών, να αναγνωρίσουν τις δικές τους δυνάμεις και να φροντίσουν τον εαυτό τους μέσα στο χάος της καθημερινότητας. Έτσι βρέθηκα να εκπαιδεύομαι σε αφηγηματικές προσεγγίσεις, με συχνά ταξίδια Ολλανδία-Ελλάδα για την εκπαίδευση αυτή. Από τότε η αφηγηματική θεραπεία έγινε για μένα όχι απλώς ένα εργαλείο, αλλά ένας τρόπος να συναντώ τους ανθρώπους με σεβασμό, καλοσύνη και αληθινή περιέργεια για την ιστορία που κουβαλούν.

Τι αγαπάς στην αφηγηματική θεραπεία;

Αγαπώ ότι δεν προσπαθεί να αλλάξει τον άνθρωπο. Αγαπώ στο ότι δίνει χώρο. Σέβεται τη φωνή, τις εμπειρίες, τα μικρά που τελικά είναι μεγάλα. Στην εκπαίδευση, αυτό μεταφράζεται σε κάτι σχεδόν μαγικό: ένα παιδί που ξαφνικά νιώθει πως ακούγεται, ένας εκπαιδευτικός που ανακαλύπτει ότι έχει πολύ περισσότερους πόρους απ’ όσους νόμιζε, ένας γονιός που ξαναβρίσκει τη σύνδεση με το παιδί του.

Θα ήθελες να μοιραστείς κάποια παραδείγματα καλών πρακτικών της αφηγηματικής θεραπείας που εφαρμόζεις στη δουλειά σου;

Στην καθημερινή μου δουλειά χρησιμοποιώ αρκετές αφηγηματικές τεχνικές που βοηθούν τόσο τα παιδιά όσο και τους εκπαιδευτικούς να δώσουν νέο νόημα στις εμπειρίες τους και να αναδείξουν τις δυνάμεις τους. Μερικές από αυτές είναι η εξωτερικεύση δυσκολιών μέσω ιστοριών, συλλογικές ιστορίες στην τάξη, αφηγηματικές ερωτήσεις για εκπαιδευτικούς, οπτικοποίηση εναλλακτικών ιστοριών κ.α.

Υπάρχουν συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες ή θέματα στα οποία προτιμάς να επικεντρώνεσαι στην πρακτική σου ως θεραπεύτρια;

Με παιδιά που δυσκολεύονται στη συμπεριφορά, στη ρύθμιση και στη σύνδεση, με εκπαιδευτικούς πρώτης παιδικής ηλικίας, με γονείς μικρών παιδιών και με όλους όσους κουβαλούν την κούραση, το άγχος ή το βάρος της καθημερινότητας στην τάξη και στο σπίτι. Με ενδιαφέρει η επαγγελματική εξουθένωση, οι δύσκολες συμπεριφορές, αλλά κυρίως η ενδυνάμωση και η σύνδεση γιατί πιστεύω ότι όταν ο ενήλικας είναι καλά, το παιδί ανθίζει.

Υπήρξε κάποια δυνατή στιγμή στη δουλειά σου που δε θα την ξεχάσεις ποτέ και η οποία σε εμπνέει μέχρι και σήμερα να συνεχίζεις;

Ναι, όταν μια μητέρα ενός κοριτσιού με ευχαρίστησε που πίστεψα στη μικρή της και την είδε να μεταμορφώνεται και να δείχνει τον πραγματικό, γεμάτο αυτοπεποίθηση εαυτό της.

Υπάρχουν ψυχοθεραπευτές ή άλλοι επαγγελματίες που μέσω της δουλειάς τους και της ζωής τους σε έχουν εμπνεύσει ως άνθρωπο και ως θεραπεύτρια;

Σιγουρα ο White, o Gordons & Aarts, αλλά με εμπνέουν επίσης εκπαιδευτικοί/γονείς και παιδιά που συναντώ κάθε μέρα, οι μικρές τους νίκες είναι η πιο αυθεντική μορφή έμπνευσης.

Αν δεν είχες ασχοληθεί με την ψυχική υγεία, τότε πιθανότατα τι θα σε βρίσκαμε να κάνεις επαγγελματικά;

Φαντάζομαι πως θα είχα βρει τρόπο να συνδυάσω τη δημιουργικότητα με τα ταξίδια. Πάντα με γοήτευε το να γνωρίζω νέους τόπους, ανθρώπους και ιστορίες, να παρατηρώ πώς ζουν, πώς νιώθουν, τι τους εμπνέει. Ίσως να δούλευα σε κάτι που θα μου επέτρεπε να ταξιδεύω συχνά: να γράφω για ταξιδιωτικές εμπειρίες, να δημιουργώ μικρούς οδηγούς για οικογένειες και εκπαιδευτικούς, ή να σχεδιάζω προγράμματα και workshops σε διαφορετικά μέρη.

Τέλος, θα ήθελες να μοιραστείς κάποια ιδέα ή κάποιο σκοπό που δίνει ξεχωριστό νόημα στην καθημερινότητά σου;

Το να βοηθώ τους ανθρώπους να βρίσκουν ξανά σύνδεση, δύναμη και χαρά στη δουλειά τους με τα παιδιά. Το να δουλεύεις με παιδιά μπορεί να γίνει ψυχικά και σωματικά κουραστικό, ειδικά όταν το επάγγελμα του νηπιαγωγού/δασκάλου παραγκωνίζεται και δεν παίρνει την αναγνώριση που του αξίζει. Το να χτίζω μικρές κοινότητες που βασίζονται στην ενσυναίσθηση, την αφήγηση και την αληθινή ανθρώπινη σχέση μπορεί να γίνει βοηθητικό στο να έρθουμε πάλι όλοι κοντά στις αξίες μας και να θυμηθούμε τον λόγο που επιλέξαμε αυτό το επάγγελμα. Στο τέλος, η ελπίδα του κόσμου μας βρίσκεται στα παιδιά.

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερες πληροφορίες για την Δάφνη Μπερικάκη πατώντας εδώ

• ShareΑντιγράφηκε στο πρόχειρο
• Facebook
• Threads
• Mail
• Print