Θα ήθελες να μοιραστείς κάποια παραδείγματα καλών πρακτικών της αφηγηματικής θεραπείας που εφαρμόζεις στη δουλειά σου;

Καταρχάς, προσπαθώ πάντα να θυμάμαι πως στο επίκεντρο είναι ο άνθρωπος που έρχεται σ’ εμένα και όχι εγώ και οι ιδέες μου. Πάντα ρωτάω, πάντα περιμένω έγκριση, πάντα έχω στον νου μου να δείχνω σεβασμό. Πάντα προσπαθώ να υπενθυμίζω στον εαυτό μου πως οι δικές μου προκαταλήψεις και πεποιθήσεις μπορεί κάποιες φορές να μη με βοηθούν να καταλάβω ή να συνειδητοποιήσω πλήρως τις οπτικές των ανθρώπων που μου εμπιστεύονται τις ιστορίες τους. Συνειδητά με θέτω ξανά και ξανά σε θέση συν-ερευνήτριας, ζητώ να μου επικυρώσουν οι άνθρωποι ότι όντως τους καταλαβαίνω, πως σωστά μεταφράζει το δικό μου μυαλό, ο δικός μου ψυχισμός τα όσα μου λένε.

Κατόπιν προσπαθώ να είμαι επιδραστική, αλλά πάντα σε απόσταση από τις αποφάσεις τους. Νομίζω μία από τις πιο δυνατές και καθοριστικές ατάκες για να χτίσεις μια βαθιά σχέση εμπιστοσύνης, σύνδεσης κι αλληλο-υποστήριξης με τον άλλον άνθρωπο είναι η εξής: “Άσε τις ιδέες του σωστού και του λάθους, του καλού και του κακού. Αποφάσισε κι εγώ είμαι μαζί σου σε ό,τι μου πεις”. Πώς να μη νιώσει ένας άνθρωπος πραγματικά δυνατός, υπεύθυνος μα και σύμμαχος μαζί σου; Αυτό δεν είναι η ουσία της θεραπευτικής σχέσης; 

Τέλος, πάντα παίρνω την έγκριση για να στέλνω σημειώσεις ή βοηθητικό υλικό μετά το πέρας των συνεδριών, αν φυσικά ο κάθε άνθρωπος ενδιαφέρεται να σκεφτεί και να “μελετήσει” περαιτέρω. 

Υπάρχουν συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες ή θέματα στα οποία προτιμάς να επικεντρώνεσαι στην πρακτική σου ως θεραπεύτρια;

Από προπτυχιακή φοιτήτρια Ψυχολογίας αγαπούσα ιδιαίτερα να καταγίνομαι με τις θεματικές των ερωτικών σχέσεων και της ανθρώπινης σεξουαλικότητας. Η διπλωματική μου για το πτυχίο μου ως ψυχολόγος είχε να κάνει με την ομοφυλοφιλία, αργότερα η μεταπτυχιακή διατριβή μου είχε να κάνει με τις σεξουαλικές φαντασιώσεις και συμπεριφορές των Ελλήνων. Πάντα θεωρούσα – σχεδόν διαισθητικά θα έλεγα – πως στη σεξουαλικότητα των ανθρώπων βρίσκονται πολλές απαντήσεις για τις ζωές τους: Από το τι άνθρωποι κατά βάθος είναι (αν μπορεί ποτέ να δοθεί μια σαφής απάντηση σε όλο αυτό!) μέχρι και το πώς μεγάλωσαν και με ποιες ιδέες ανατράφηκαν. Πρόσφατα ξεκίνησα μια μικρή ομάδα συζήτησης και μοιράσματος ιστοριών με κεντρικό άξονα τις ερωτικές σχέσεις των ανθρώπων.

Άλλες πολύ ενδιαφέρουσες θεματικές για μένα είναι οι σχέσεις γονέων – παιδιών, ο τρόπος αντίληψης των παιδιών και τα δικαιώματά τους (τα οποία νομίζω ακόμη τα ψάχνουμε να τα εντοπίσουμε εμείς οι μεγάλοι!), τα όρια και η ελευθερία μέσα στις ανθρώπινες σχέσεις και γενικότερα στην ανθρώπινη κοινωνία και τη ζωή, οι έννοιες της σύνδεσης και της απόστασης, ακόμη και οι υπαρξιακές αγωνίες των ανθρώπων όπως η αγάπη, η μοναξιά, ο θάνατος. Έχω την επίγνωση πως αρκετοί φιλόσοφοι του παρελθόντος ήταν και πρώιμοι ψυχολόγοι και ψυχοθεραπευτές!

Υπήρξε κάποια δυνατή στιγμή στη δουλειά σου που δε θα την ξεχάσεις ποτέ και η οποία σε εμπνέει μέχρι και σήμερα να συνεχίζεις;

Πολλές. Πόσες να αναφέρω;

Κάθε φορά που μοιράζομαι όμορφες συνειδητοποιήσεις με συναδέλφους, με αφηγηματικούς θεραπευτές ή θεραπευτές άλλων προσεγγίσεων νιώθω τυχερή που έχω την πολυτέλεια στο επάγγελμα μου να συζητώ για τόσο όμορφα και ενδιαφέροντα θέματα!

Κάθε φορά που κάποιος άνθρωπος κατά τη διάρκεια μιας συνεδρίας συγκινείται, κάνει μια χρήσιμη συνειδητοποίηση για τον ίδιο ή με ευχαριστεί για κάτι, ειλικρινά νιώθω ευλογημένη που διάλεξα αυτό το επάγγελμα. Αναρωτιέμαι ποιος άλλος μπορεί να ζει στην καθημερινότητά του τόσο μεγαλειώδεις στιγμές ανθρώπινης σύνδεσης και υπαρξιακής αποκάλυψης κι ανακάλυψης (πομπώδεις ίσως οι λέξεις που χρησιμοποιώ αλλά και πώς αλλιώς να περιγράψεις αυτά που εντέλει ισχύουν;) και παράλληλα να έχει την τύχη να βιοπορίζεται μέσα από αυτή τη διαδικασία; Όποιος αποφασίσει να βιώσει στ’ αλήθεια την ουσία και την ηθική αυτής της δουλειάς, θα βρει αμέτρητες στιγμές για τις οποίες θα είναι ευγνώμων!